Inne elementy złączne

Zastosowanie i dobór

Pręty gwintowane (DIN 975, DIN 976) stosuje się m.in. do podwieszania instalacji – kanałów wentylacyjnych, korytek kablowych i rurociągów – a także jako ściągi i łączniki konstrukcyjne. Przycina się je na wymaganą długość i łączy z nakrętkami, a do przedłużania stosuje się nakrętki łącznikowe. Przy kotwieniu chemicznym pręt musi odpowiadać wymaganiom stosowanego systemu kotwiącego – więcej w artykule Kotwienie chemiczne czy mechaniczne?

Pierścienie osadcze (DIN 471, DIN 472) ustalają położenie elementów na wałku lub w otworze, np. łożysk i kół. Dobiera się je do średnicy wałka lub otworu i wymiarów rowka. Podkładki zabezpieczające (DIN 6799) montuje się promieniowo w rowku wałka. Kołki sprężyste (DIN 1481) osadza się na wcisk w otworze – ich średnica nominalna odpowiada średnicy otworu.

Najczęściej zadawane pytania

Czym różnią się pręty gwintowane DIN 975 i DIN 976?

DIN 976 obejmuje pręty gwintowane i trzpienie o różnych długościach, a DIN 975 – pręty o długości handlowej. W praktyce oba oznaczenia stosuje się do prętów gwintowanych na całej długości.

Jak dobrać pierścień osadczy?

Pierścień dobiera się do średnicy wałka (DIN 471) lub otworu (DIN 472) oraz wymiarów rowka. Do montażu stosuje się odpowiednie szczypce.

Czy pręt gwintowany nadaje się do kotwienia chemicznego?

Tak, o ile spełnia wymagania stosowanego systemu kotwiącego, np. co do klasy wytrzymałości, materiału i długości. Decyduje dokumentacja producenta kotwy i projekt.

Jakie dane podać w zapytaniu?

Podaj normę, rozmiar (średnicę, długość), materiał lub powłokę oraz ilość. Formularz kontaktowy pozwala przesłać całą listę w jednej wiadomości.